Sezon başında sahneye çıktılar:

“200 milyonla geliyoruz!” dediler.

Borç zaten 1 milyar 200 milyon… Ama o 200 milyonla transferin önü açılacak, eski borçlar kapanacak, Yeni Malatyaspor dirilecekti.

Peki sonuç?

Ortada para yok, icraat yok, vizyon yok!

Bugün tablo: -30 puan. Daha ligin yarısı gelmeden “Bir alt lige hoş geldiniz” pankartı hazır. Federasyon deplasman masraflarını karşılamasa takımı şehir dışına çıkaracak yol parası yok! Tesislerde elektrik, su, yemek… Bunlar bile sorun olmuş durumda.

Soru şu:

Madem paranız yoktu, neden geldiniz?

Madem kurtaramayacaktınız, neden umut verdiniz?

Amacınız neydi, kulübün tabutuna son çiviyi çakmak mıydı?

200 milyonla kurtaracaklarını söyleyenler, bugün iki milyon bulamıyor. Hani derler ya “Uçak gemisi yapacağız” diye; bizimkiler simit tezgâhını bile işletememiş.

Transfer tahtası? Açılmadı.

Eski futbolcu borçları? Ödenmedi.

Yeni Malatyaspor’un geleceği? Kapatın defteri, eksi puanla dibe kazılı.

Bu şehrin onuru ile dalga mı geçiliyor? Yoksa “Bizim de adımız başkanlar listesinde yazsın” diye mi koltuk sevdası yaşanıyor?

Çünkü ortada ne futbol var ne para var ne de kurtuluş umudu. Sadece vaatler, sadece hayaller ve koca bir eksi 30 gerçeği var.

Yeni Malatyaspor’un bu hale düşmesi sadece futbol meselesi değil; Malatya’nın itibar meselesidir. Ama görünen o ki, bu yönetim itibarın da kulübün de üzerine -30’luk bir karne yazdırmayı başardı.