Onlar için çok önemli değil, sıradan bir gün,
Sağımda, solumda, alt katta, üst katta oturanlar
İçin sıradan bir gün ama bizim için değil ....
Malatya’m ve diğer 10 il için sıradan bir gün değil...
Ya benim için, bizim için 6 Şubat bugün, saat 4.17 7,7
13.24 7,6 ....
Ve çocuklarımın üşüyen ayakları, şaşkın şaşkın
Birbirine bakan, korku ile karışık duygular
İçinde olan bizler. Ne olduğunu anlamaya
Çalışan minik yavrular... Kıyamet miydi
Bu sesler, şu an hafif sandalye sallansa
Korkuyla kendimizi dışarı atasımız var.
Çocukların korkuyla kocaman açılan gözleri,
Onları teselli etmeye çalışan anne babalar...
Öykümün evde kalan ayıcığı, onu almak için eve
Girmeye çalışan ve gidip alan oğlum deli olmamak
Elde değil. Oğlumun o kıyamette o betonun içine girmesi
Deli etti beni.
Artçılar devam ediyor sürekli sallanıyorduk. Korku dolu
Bir gece geçirdik saat 13.24 7,6 ile nasıl kaçacağımızı bilemedik.
Dışarı çıktığımızda binalar üstümüze doğru geliyor gibiydi,
Arabalar birbirine çarpıyor tekrar ayrılıyordu,
Ve kar tüm hızıyla yağmaya devam ediyordu.
Gün boyu artçılar devam etti diğer günüde aynı şekilde geçirdik,
Kimse kalmamıştı herkes bir yerlere gidiyor, gece olmaya
Başlamıştı tekrar.
Çocuklarımız kucağımızda uyuyor, tık sesine uyanıyorlardı.
Hayatımız değişti saniyeler içinde, anılarımız bir bir gitti
2 yıl içinde büyüdüğümüz sokaklar, oynadığımız, gezdiğimiz
Yerler bir bir yok olmaya başladı.
Meğerse, insanın memleketi anıları ile varmış.
Anılarımız siliniyordu tek tek acımasızca her yıkılan
Bina içimiz acıttı.
Anılar, çocukluğum....
Valilik önünde bekliyorumlar bitti...
Yine de şükür sağlığımız yerinde ve biz normalleşmeye çalışıyoruz.
Dün biraz çocuklarla deprem hakkında konuşalım dedik.
Baktım ki onlar hala çocuk ve hala atlatamamışlar.
Bir de deprem size yaradı diyenler var...
Deprem kar sevincimizi aldı...
Kar yağdığı zaman korkan çocuklar var biliyor musunuz?
Güzel günlere ...
