Hayat bazen sessizce yanımızdan geçip gider.
Biz farkına varmadan günler haftalara, haftalar yıllara karışır.
Oysa çoğu zaman hayatı erteleyerek yaşarız.
Sonra giyeceğimiz kıyafetler vardır.
Sonra kullanacağımız tabaklar.
Misafir gelirse diye saklanan koltuklar…
Bir de Malatya’da bir kültür haline gelmiş bayramdan bayrama kullanılan misafir odası, durduğu yerde eskiyen bir oda.
Özel gün diye ayırdığımız her şey, aslında hayatın kendisini sıradanlaştırır.
Vitrinde yıllarca bekleyen bir yemek takımı düşünün.
Alınırken büyük bir heyecanla seçilmiştir; ama çoğu zaman kullanılmadan eskir ya da depremde kırılır tek tek…
Dolabın en üst rafında duran kıyafet, giyilmeden modası geçer.
Yıpranmasın diye üzerine oturulmayan koltuklar, bir gün bizi değil; bizden sonra gelecekleri ağırlar.
Eşyalar kalır, insanlar gider.
Oysa hayatın acı bir gerçeği var; bazen eşyaların ömrü, insanın ömründen uzun olur.
Biz “saklayalım” derken, zaman sessizce bizden alacağını alır.
Geriye ise kullanılmamış günler, yaşanmamış anlar kalır.
Misafire layık gördüğümüz her şeyi kendimize çok görmemiz, aslında kendimize verdiğimiz değerin bir yansımasıdır. Kendimizi hep ikinci sıraya koyarız. Önce başkaları, önce yarınlar, önce şartlar…
Kendimize gelince hep bir bekleme hali…
Oysa unuttuğumuz önemli bir hakikat var.
Bu dünya bize ait değil, biz burada kalıcı değiliz.
Misafir olduğumuz bir yerde, eşyaların değil anıların eskimesine izin vermeliyiz.
Bugün ertelediğimiz mutluluk, yarın bize uğramayabilir.
Hayat sonralara bırakılacak kadar uzun değil.
Eşyaların kölesi olmayın.
Sevgiyle….