Son bir-iki ayın en çok konuşulan olayı elbetteki şeker fabrikalarının özelleştirilmesi. 14 fabrikanın özelleştirilmesi gündeme gelir gelmez muhalefet başta olmak üzere tepkilerin ardı arkası kesilmedi.
CHP tarafından oluşturulan ve Malatya Milletvekili Veli Ağbaba liderliğinde bir araya gelen milletvekilleri Türkiye'deki tüm şeker fabrikalarını gezip, basın açıklaması yapıp işçilerle biraraya gelerek onların direnişine destek olup satır satır fabrikaların neden özelleştirilmemesi gerektiğini ve şekerin önemini anlattılar. İyi de yaptılar. Çünkü son yıllarda özelleştirme adı altında satılan tüm fabrikaların yerinde şimdi AVM’ler, rezidanslar, oteller var. Malatya için bakacak olursak duruma işin özeti şu...
Dedem Sümerbank’ta usta başıymış... Oradan aldığı maaşla bir ev geçindirmiş, 4 çocuk okutup evlendirmiş, çevre edinmiş, saygınlık kazanmıştı... Dedem öldü... Maaşıyla hala babaannem geçiniyor...
Anneannem, kadın başına ekmek teknesi deyip kareli çarşafını giyip 6 çocuğunu evde bırakıp makina başına geçmiş... Sümer evlerinden ev almış, çocuklarını büyütüp evlendirmiş, eltileriyle, arkadaşlarıyla fabrika zamanlarında en rahat, en modern dönemini yaşamış işçi olmasına rağmen... Emekli oldu, yaşlandı, o günün hatıralarıyla yaşıyor...
Dayımda Sümerbank ekmeğini yedi gerçi hangimiz yemedik ki?... Genç yaşta işbaşı yapmış, o da önce ailesine bakmış sonra evlendi 3 çocuk büyütüp okuttu...
Sümer evlerinin balkonundan fabrikanın kocaman saatine bakardım sürekli saat beşe gelince dayım eve gelirdi Sıtmapınar’da, işçilerin dağıldığı o saatte bayram yerine dönerdi... Fabrika özelleştirilmesin diye günlerce fabrika önünde yapılan protestolara dayımda katıldı... Ne mi oldu? Özelleştirilme yapıldı, birkaç sene sonrada ilk kepçe yıktı.Yapılan düğünleri, işçi evlerinin verdiği huzuru, kocaman fabrikanın herkeste bıraktığı güzel anıları, arkadaşlıkları...
Tekel fabrikası da ailenin, mahallenin kadınlarının ekmek teknesiydi. O zaman ne lükstü Tekel işçisi olmak... Vardiyalı çalışan kadınların büyüttüğü çocuklar, o maaşla alınan eşyalar, düzülen çeyizler, tütün kokusuyla iş başında yapılan sohbetler... Onlar da geride kaldı. İşçiler uzun süre direndi ama Tekel de özelleştirildi... Sonra ne mi oldu? O da AVM oldu...
Geçmişe ait hatıralarımızda yer alan Malatya’nın ve Malatyalıların simgesi fabrikalar bir bir yok oldu.
Şimdi aynı şeyleri Şeker Fabrıkası için yaşayacağız... Yaşamayalım... Mevsimi gelince küspe kokusu, pancar çiftçisinin girdiği kuyruklar ve çayımızın şekeri, ağzınızın tadı hiç bozulmasın.
