Siz bu yazıyı okurken muhtemelen memleketin Cumhurbaşkanı belli olmuş ve siz uykusuz kalmışsınızdır.
Daha oy kullanmadan bu yazıya oturmam beni biraz düşündürdü. Çünkü siz muhtemelen yazı/haber bombardımanına tutulmuşsunuzdur.
O kadar çok konu var ki sıra bu yazıya gelir mi diye beni bir düşünce aldı?
En iyisi ben bu seçimi benim için daha bitmemiş olan ve açıklanmamış olan seçimin geyiğini yapayım.
Belki okursunuz(!)
Muhtemelen siz bu yazıyı okurken Malatya’da gereksiz bir coşku olacaktır.
Balkon konuşması yapılmış, Malatyalı, sabık Başbakan’a yani yeni Cumhurbaşkanı’na en çok oy veren ikinci il olmuş, zafer turları sabahlara kadar atılmıştır.
Hatta Anadolu Ajansı ile Cihan Haber Ajansı’nın rekabetine dahi gerek duyulmayan bir fark ortaya çıkmıştır.
Sabahlara kadar “Ankara’nın bağları” eşliğinde “Milletin adamı, Cumhurbaşkanı” nidaları yankılanmıştır bu büyük ama çok büyük şehrimizde.
Balkona çıkan yeni Cumhurbaşkanı’nın konuşması esnasında “çatı”ya çıkan ve bağıran insanların isyanını duymayan diğer liderlerin yüzdelik dilim hesapları yapılmaya başlanmıştır muhtemelen.
Çatının iki ana temsilcisi biraz da bürokratik bir dille sessiz sessiz bir kavgaya tutuşmuştur.
“Sen daha az oy getirdin, sen daha az çalıştın” tarzı akademik(!) tartışmadan bahsediyorum.
Çatının ikinci kanadının “Biz 30 Mart’a nazaran daha çok oy aldık” türü bilimsel açıklamasından sonra, birinci kanadın her koşulda muhalefet grup başkan vekilinin gugıldan aldığı haritalı konuşması, dinleyenleri hayran bırakmıştır.
Bu hayranlığı gören ve muhtemelen yeni atanacak olan başbakanın konuşması “muhalefet, istifa, utanın ve sayın cumhurbaşkanım” başlıkları içerecektir.
Kısacası, siz bu yazıyı okurken ben Ersun Yanal’ın istifasının güme gittiğini düşünüyordum.
Neyse birileri belki Ersun Hoca’yı örnek alır temennisi ile ben gidip oyumu kullanayım. Evde ekmek bitmiş, önce fırına gitmeliyim. Aç acına oy kullanılmaz!
NOT: Bu söylediklerim çıkmazsa bir daha kalem almam elime, tarzı bir yazı değildir bu makale. Geyik yaptık işte…
