Günler geçtikçe, yıllar ömrümüzden gittikçe geçmişi daha çok arıyoruz…
Her şeyin eskisi daha güzel oluyormuş onu anlıyoruz. Çocukluğumuzun, ilkokul sıralarının eski tadı bi başka oluyor.
Şimdi Ramazan Bayramı’nı kutlamaya hazırlanırken şöyle bir baktım da hiç bayram havası yok.
O harıl harıl yapılan temizlikler, alışverişler, rengarenk şekerler ve en önemlisi heyecan, hiçbiri yok.
Aile büyüklerini yitirdikçe ve eksildikçe anlamını kaybediyor her şey…
Her bayram el öpmeye gitmek ve bayram harçlığı almak için yarıştığımız dedelerimiz gidince bayramında tadı olmuyor.
Her şey bir süre sonra alışkanlıktan çok formaliteye dönüşüyor.
Kaybediyoruz artık sahip olduğumuz bütün değerleri.
Bayram tatilleri sadece dinlenmek için birkaç günlük kaçamak ifade ediyor herkes için.
Ev ziyaretleri bile yapılmıyor eskisi kadar.
Kapıya şeker toplamaya gelen çocuklarda yok…
HER ŞEYİN ESKİSİNİ ÖZLÜYORUZ
Gittiğimiz evlerde şeker sonrası gendime çorbası veren de yok, sabah kahvaltıda haşlama yemeği yiyen de. Ne olacak acaba böyle?
En çok da bizim çocuklarımız büyüyünce bayramlarımız nasıl olacak, onu merak ediyorum.
Özlüyorum o günleri açıkçası…
Bayramları değil her şeyin eskisini özlüyoruz vallahi…
Bu arada bu mübarek günde, Kadir Gecesi’nde hepimizin duaları kabul olsun, Rabbim hastalara şifa, her eve sağlık, huzur, bereket versin, birlik ve beraberliğimizi bozmasın…
