Yalnız kelimesi eski Türkçe’deki “yalınuz” sözcüğünden evrilmiştir ve yalnız, tek başına anlamlarına gelmektedir. Yalın kelimesi de aynı kökten türemiştir ve yalnızlık yalından gelir.
Ne insanın derdi biter ne de yalnızlığı. Benden önce söylemiş yaşamın büyük üstâdları, benden sonra da söyleyecekler. Dünya döndükçe değişiyor ama insan ruhu her devirde aynı, her dönemde yalnız. Yalnızlık zaman zaman hepimizin içinden geçtiği bir duygu ve düzeyi de etrafımızdaki kalabalıktan tamamen bağımsız.
Şöyle demiş Fuzuli asırlar önce:
”Ne yanar kimse bana âteş-i dilden özge
Ne açar kimse kapım bad-ı sabâdan gayrı”
Ve bugün şikâyet ediyorsa yürürken yanından geçen genç, kapısını kimsenin çalmadığından bahsediyorsa mahalle camından etrafı seyreden teyze, pazar alışverişinde kalmasın diye her şeyden birer tane alıyorsa yaşlıca bir adam bu durum kanıtlanmıştır. Yalnızlık bize atalarımızdan kalan en büyük mirastır.