Merhaba sevgili okurlarım. Her gün şehit haberleri ile uyanan bizler; her şehit haberine baktığımızda yüreğimizin bir yanını karartıyoruz. Bu Zafer Bayramı’nda milletçe, düşmanın yenilmesini ve yurdumuzdan defolup gitmesini kutladık. Hakeza hala şehit veriyoruz. Çanakkale’de iki yüz elli bin, Sarıkamış’ta doksan bin ve Yemen’de çölün bağrına gömülen, arkadan vurulan, düşmanla savaşırken İslam kardeşi diye sırtını döndüğü Yemen Arapları tarafından yok edilen binlerce Mehmetçik… Ve halen devam ediyor kan kaybetmeye kardeşliğimiz. Doğu’da, Batı’da; Kürt, Türk kavgasını çıkarmaya çalışan bizim değil, insanlığın düşmanı kara cahiller… Bu cahiller vampirleşen ruhları ile hala Mehmetçik kanına doymadılar ve doymayacaklar; biz bitene, hilal gidene kadar.

İşgal ettiği topraklara sadece sömürmek için giden, Batı ve Afrika’da yerlileri köleleştirmek için kaçıran Amerika, huzur içinde yaşarken, has bel kader ölen askerleri için tüm dünyayı ayağa kaldırırken; bizler yıllardır ölen Mehmetçiğimize sahip çıktığımızda, “Büyütecek ne var?” diyen Almanya ve Batının bu ikiyüzlülüğünü artık görmeliyiz. Amerika’da yaşayan bir siyahiye Amerika’yı kötüleyemezsin; hemen savunur. Halbuki bir zamanlar zincire vurularak gemilerle Amerika’ya taşınan siyahi kölelere yıllarca eziyet eden Avrupa göçmeni Amerikalılar, insanlık tarihine köleliğin en aşağılayıcı lekesini sürmüşlerdir. Bunlara rağmen Amerikalı siyahi, atalarına bunca kötülüğü yapan Amerika’yı kötülemez, canı pahasına savunur. Avrupa yine aynısı. Peki bizlere ne oluyor? Bizler Kürt, Türk, Arap bir milletin kardeş unsurları değil miyiz? Osmanlı İmparatorluğu’nda köleleştirilmiş bir millet bulamazsın. Sömürülmüş, harabe edilmiş ve insanlık suçu işlenmiş tek yer bulamazsın. Buna rağmen neden Anadolu anaları ağlar? Neden bir çınar gibi toprağa düşen her şehit babası yıkılır?

Bizler terör sorununa tarihsel bakmalıyız. Çünkü tohumları bizim Anadolu’yu fethimizde ve Avrupa içlerine kadar akın yaptığımızda atıldı. Çanakkale Savaşı’nda, içindeki tüm pisliğini kusan Batı geçemedi Kürt, Türk, Arap kardeşliğimizi. Şimdi ise bizi birbirimize düşman edip bölerek parça parça yutma gayesindedir. Uyanmalıyız! Bizler aynı ülkünün kardeş çocuklarıyız. Bize bizden başka dost olmaz.

Şehit oğullarının arkasından ağlamayı hak etmeyen Anadolu analarının gözyaşı selleri artık durmalıdır. Kürt, Türk, Arap, Batı’nın oyununu görmelidir.