Ne güzel şeymiş şampiyonluk.
Malatya’yı uzun zamandır ilk defa bu kadar renkli, sokaklarında bu kadar gülen insanların dolaştığı bir halde gördüm.
İşte “Bu şehre en az PTT 1.Lig’de oynayacak bir takım lazım” dediğimizde anlatmak istediğimiz buydu tam olarak.
Zengini, fakiri, sağcısı, solcusu, CHP’lisi, AK Partilisi, MHP’lisi kol kola… Herkes tek renk!
Şampiyonluk güzel şeymiş.
Maçın hakemi Hüseyin Sabancı maçın bitiş düğünü çaldığında aslında Malatya lig atladı… Bunu düşündüm o an. Bir futbol takımının şehre katacaklarını…
O düdük çaldıktan, kutlamalar başladıktan sonra kenara çekilip şöyle bir izledim uzaktan düğün yerini. Ağlayanlar, oynayanlar, sevinçten çılgına dönenler.
Ağlamayanımız var mıydı ki…
Öylece olduğum yerde kalakalıp bu sevinç tablosunu izlerken bir an aklıma Kemal Burkay’ın şu dizeleri geldi:
Hadi gülümse bulutlar gitsin
İşçiler iyi çalışsın, gülümse
Yoksa ben nasıl yenilenirim
Belki şehre bir film gelir
Bir güzel orman olur yazılarda
İklim değişir, Akdeniz olur, gülümse.
Sazlarım vardı, ırmaklarım vardı çok
Çakıl taşlarım vardı benim
Ama sen başkasın anlıyor musun
Tut ki karnım acıktı, anneme küstüm
Tüm şehir bana küskün
Bir kedim bile yok anlıyor musun
İklim değişir, Akdeniz olur, gülümse.
Evet iklim değişti. Bir kez daha anladık ki bizim aslında çok küçük mutluluklarımız var… Küçücük dünyamız bu tür küçük başarılarla bir anda bahar olabiliyor. Ne ister ki başka bu şehrin insanı? Gece olunca sokaklarında el etek çekilen, en büyük sosyal aktivitesi dost meclisinde topluca içilen demli bir çay olan bu şehrin insanları ne ister ki başka?
Hayırlı olsun şampiyonluğumuz güzel Malatya’mın güzel insanları.
