Bir zamanlar evlerin neşesi çocuklar bayramlıklarını giyerek sabahın erken saatlerinde sokak sokak, kapı kapı gezerek şeker toplardı. Ancak günümüzde hem teknolojinin gelişmesi hem de kültürel yozlaşma ile birlikte bu gelenek de unutuldu.
Çocukların şeker toplama sevinci yok oldu. Kırsal kesimlerde hala bu gelenek yaşatılsa şeker merkezinde bayramlarda şeker toplayan çocuk sayısı yok denecek kadar az.
Şeker Bayramı olarak da bilinen Ramazan Bayramında çocuklar sabah erken saatlerde kalkıp kahvaltılarını yapıp heyecanla bayramlıklarını giyip, anne ve babasının elini öperdi. Daha sonra büyük bir mutluluk ve sevinç içinde sokaklara çıkan çocuklar kapı kapı gezerek şeker toplardı.
Erkek çocuklar ellerinde poşetlerle, kız çocukları ise çantaları ile mahalle aralarında gezerek sabahtan akşama kadar şeker toplardı.
Bayramlarda evlere misafir şekeri ve çocuk şekeri olmak üzere 2 çeşit şeker alınırdı. Hatta şekerin yanı sıra çocuklara leblebi ve işlemeli mendiller hediye edilirdi. Ancak günümüzde ne şeker toplayan çocuklar ne de eski bayramlar kaldı.
Mahalle kültürünün kaybolması ve insanlar arasındaki samimiyet de azaldı.
Eskiden herkes birbirini tanırdı ve güven duygusu vardı. Bu güven duygusundan dolayı şeker toplamaya giden çocukların anne ve babaları da endişe duymazdı. Oysa şimdi çocuğumuz 2 dakika gözümüzün önünden kaybolsa bir korku sarmaya başlıyor içimizi.
Günümüzde bırakın şeker toplamaya çıkan çocuk bulmayı artık kapısını çalacak misafir yok. Herkes bayramda bir yerlere tatile gidiyor.
