Aralık ayının ikinci haftasıydı. Evkur Yeni Malatyaspor Trabzonspor 5 atmış, cafcaflı bir galibiyet almıştı. Atılan gollerin güzelliği bir yana ortaya konan futbol mest etmişti. O gün Trabzon yönetimi Ünal Karaman ve futbolcular arasında bir tercih yapacaktı. Ünal Karaman’a bildiğin yolda ilerle biz yanındayız mesajı gelince, Kaleci Onur Kıvrak ve Burak Yılmaz kapının önüne koydu. O gün bugün Trabzonspor doğru aşının meyvelerini kasasına doldurdu.
Aynı sınavdan çok değil, 4 ay sonra da Malatyaspor da geçti. Erol Bulut kendi isteğiyle takımdan ayrıldı. Yönetimi böyle bir tercih yapma seçeneğinden uzak tuttu. Sorumluluğu alarak karakterini ortaya koydu. Olması gereken ise ligin sonuna kadar Erol Bulut’un devam etmeseydi.
Galatasaray maçında topu birinci ve ikinci bölgede hiç gevelemeyerek doğrudan Camara’nın atletik özelliklerinden faydalanarak gole dönüştürmeyi arzu etti. Ya da seken topları kazanarak direk gole gitmeyi istedi.
Mağlup duruma düşse de bu plan işlemeye devam etti. Daha az topla buluşmasına rağmen daha fazla net pozisyona girdi. Ama Sadık sonrası dikiş tutturamayan savunma, öyle hatalar yaptı ki, deplasmanlarda rakip savunmaların hatasını bekleyen ve dönen topları iyi toplayan Galatasaray Erol Hocanın fişini çekti.
Yani istemenin de bir adabı var be kardeşim, sabır oyununda vazgeçmek bozdu Malatyaspor’u oysa puanları böyle kapmıştı. Yarı finalin verdiği iştah yaramadı bize.
İştahın getirdiği açlıkla gözü kapalı maç seyreden Evkur Yeni Malatyaspor seyircisi, Malatyaspor savunması kadar hatalar yaptılar. Hataları bir bir saymak yerine şu gerçeği yazayım.
Evkur Yeni Malatyaspor seyircisi, Süper Ligin en kötüsüdür.
Erol Hocanın yokluğunda Kasımpaşa maçında takımın vereceği reaksiyon çok önemliydi.
Evkur Yeni Malatyaspor bol gol pozisyonuna girdi. Direkler çok yardım etti.
Sadece inananlar gelmişti maça ve şu bilinmeli ki, çok olanlarla değil inananlarla yol çıkılır.