Sevinçle uyanılması gereken bir sabah, birçok kişi için gözyaşıyla başladı. Ellerinde çiçekler, dillerinde dualar vardı. Ama en çok da yüreklerinde tarifsiz bir özlem.
KABİR BAŞINDA SESSİZ BAYRAMLAŞMA
Malatya Şehir Mezarlığında alışılmış bayram kalabalığı vardı ama bu kez sesler daha kısıktı. Sarılmaların yerini mezar taşlarına dokunuşlar aldı.
Kimi bir fotoğraf bıraktı mezarın başına, kimi sevdiğinin en sevdiği çiçeği. Bazıları ise uzun süre hiç konuşmadan bekledi. Çünkü söyleyecek söz kalmamıştı; geriye sadece hatıralar ve dualar kalmıştı. “Bayramın mübarek olsun” diyemeyenler, içlerinden konuştu sevdikleriyle. Sessizce, gözyaşlarıyla.
ACI İLK GÜNKÜ GİBİ TAZE
Depremin üzerinden 3 yıl gibi bir zaman geçmiş olsa da, Malatya’da kayıpların acısı hâlâ ilk günkü gibi hissediliyor. Her bayram, yokluk daha derinden hissediliyor; sofralardaki eksik sandalyeler, kapısı çalınmayan evler bu gerçeği bir kez daha hatırlatıyor. Mezarlıkta yankılanan dualar, sadece bir vefa değil; aynı zamanda unutulmayan bir acının da sesi oldu.
“UNUTMADIK, UNUTMAYACAĞIZ”
Kabir ziyaretine gelen birçok vatandaşın ortak duygusu aynıydı: Unutmamak ve unutturmamak. Sevdiklerini kaybedenler için bayram artık sadece bir kutlama değil; bir hatırlama, bir özlem ve bir iç hesaplaşma zamanı.
Bu bayram da Malatya’da sevinç ile hüzün yan yana yürüdü. Gözyaşlarıyla yapılan ziyaretler, kaybedilenlerin kalplerde yaşamaya devam ettiğini bir kez daha gösterdi.
