Charles Dickens'ın 1859’da yazdığı ve eski dönem romanı olmasına rağmen hâlâ güncelliğini koruduğu bir eseri var: İki Şehrin Hikâyesi. Bu roman Dünya Edebiyatı Klasikleri arasındaki yerini alırken giriş cümlesi de günümüz Türkiye’sini ve birçok modern zaman ülkesini özetler niteliktedir.
Klasikler zaten uzun zamanlar boyunca eskimeyen hem yazıldığı dönemin hem de ilerleyen yılların insanını anlattığı zaman klasik olur. Bu roman da bu çağı en iyi anlatan romanlardandır. Günümüz insanının “daha” tutkusunu, akıl ve yapay zekâ çağına paralel ilerleyen aptallığını, samimiyetsiz ve gösteriş için olan inançlarını…
Bir devletten yasaları, kanunları, adil yargılamaları, adaleti çıkarırsak geriye sadece bir çete kalır. Romanda da bu unsurlar fazlasıyla yer alıyor ve bir toplumun acımasızlığı, insanın karanlık tarafı gözler önüne seriliyor.
1790’ları anlatmasına rağmen insan yapısının ve sistemin hatrı sayılır bir şekilde değişmediğini görebiliyoruz. Hikâyeden bağımsız olarak giriş cümlesi ise her şeyi açıklar, evrensel nitelikte…
“Zamanların en iyisiydi, zamanların en kötüsüydü. Hem akıl çağıydı hem aptallık. Hem inanç devriydi hem de kuşku. Aydınlık mevsimiydi, karanlık mevsimiydi. Hem umut baharı hem de umutsuzluk kışıydı. Hem her şeyimiz vardı hem hiçbir şeyimiz yoktu. Hepimiz ya doğruca cennete gidecektik ya da tam öteki yana. Sözün kısası, şimdikine öylesine yakın bir dönemdi ki, kimi yaygaracı otoriteler bu dönemin iyi ya da kötü fark etmez, sadece 'daha' sözcüğü kullanılarak diğerleriyle karşılaştırılabileceğini iddia ederdi” diye başlıyor hikâye ve kuşkusuz en iyi girişe sahip, en sürükleyici ve insanı insana en iyi anlatan romanlar arasındaki yerini alıyor.