Bu yıl Brezilya’da düzenlenen 2016 Rio Olimpiyatları görkemli bir kapanış töreninin ardından sona erdi.
Olimpiyatların açılışı ve kapanışı oldukça görsel ve müthiş bir şova sahne olurken, yarışmalarda ülkemizin performansı bir o kadar sönük ve başarısızlık doluydu.
Türkiye, Rio 2016’yı 1 Altın, 3 gümüş ve 4 bronzla toplam 8 madalya ile kapattı. Tek altınımız ata sporumuz güreşte Taha Akgül ile geldi.
Bunun dışında güreşte 2 gümüş, 2 bronz madalya kazandık. Halterde 1 gümüş, tekvando ve atletizm de 1’er bronz madalya aldık. Madalya kazanan 78 ülke arasından 41. olduk.
Özbekistan, Kazakistan, İran, Ukrayna, Sırbistan, Polonya, Azerbaycan, Gürcistan ve Beyaz Rusya gibi bizimle hiçbir platformda kıyaslanamayacak ülkelerin gerisinde kaldık.
Ortada neresinden bakarsanız bakın müthiş bir başarısızlık var!
Peki, olimpiyatlar bitti, neredeyse aradan 1 hafta geçti. Hiç duydunuz mu bir federasyon başkanı, Gençlik Spor Bakanlığı’ndan birisi, her hangi bir branştan antrenör, yönetici istifa etti diye?
Ben duymadım!
Hani bazen başarısızlığın nedenlerini ararken, aptal-saptal saptamalar yapıyoruz ya. ‘Yok, efendim tesis yetersizliği, yok efendim çalışma olanakları, yok efendim sporcu taramaları...’ Hepsi hikâye bunların.
Başarısızlığımızın ilk nedeni; bu tür organizasyonlardan sonra Gençlik Spor Bakanı’nın başarısız olan federasyonlardan hesap sormamasıdır. Örneğin; çağırın tekvando federasyonu başkanını, ‘gel kardeşim Beyaz Rusya’nın, savaş halinde olan Ukrayna’nın, ülkenin 3’te 2’si dağlık olan Gürcistan’ın bizden çok mu tesisi var’ diye bir sorun.
Zaten sırıkla atlama, yüzme, su topu, kürek, çim hokeyi, golf, tenis gibi branşlarda kimsenin bir şey beklediği yok!
Yıllarca ata sporumuz güreş demişiz kalmışız, bugün hala aynı noktadayız. Ben çocuktum en çok madalyayı güreşte alıyorduk, 30 yaşıma geldim hala güreş!
Belki ömrümün kalan yarısı da yine güreşten gelecek madalyalarla geçecek. Böyle saçma sapan bi anlayış olabilir mi?
Her büyük organizasyonda güreşten 4-5 madalya gelince tatmin oluyoruz. Oysaki olimpiyatlarda tam 28 branş var.
Önce bizim için başarı ne onu ortaya koymalıyız?
Rio’da bu yıl olduğu gibi 120 sporcuyla katılmak mı başarı, yoksa 8 madalya ile dönmek mi? Ya da 120 sporcunun 8 madalya alması mı başarısızlık?
Daha bunun çözümlemesini bile yapamıyorlar.
Ortaya bir vizyon koyup, başarıyı ve başarısızlığı buna göre ölçersek, devamında başarısız olan ve bulundukları federasyona çöreklenen başkanları, antrenörleri gönderip genç dinamizm, heyecan sahibi isimleri getirirsek ilk hatayı ortadan kaldırırız.
Devamında olimpiyat sporcusu yetiştirmek için yeni bir mekanizma kurmalıyız.
Yani yetenek keşfi ya da sporcunun milli olma süreci tesadüflere dayanmamalı. Bunun için farklı bir kurum oluşturulup, YÖK, Milli Eğitim ve Gençlik Spor Bakanlığı ortaklığında çalışılmalı. Olimpiyata katılacak sporcunun önce ufku açılmalı. Türkiye’deki her köşeye, her potansiyele ulaşabilecek bir mekanizma oluşturulmalı.
Ve en önemlisi bizim bir spor politikamız olmalı.
Örneğin Türk Milli Takımı ne için var, bu formayı her branşta kimler giyer, hedefler nelerdir, başarının sağlanması için neler yapılmalıdır?
Futbol milli takımında Fatih Terim egosu, özerk diğer federasyonlarda koltuğu koruma mücadelesi, bireysel branşlarda altın madalya kazanan kadar yüzüne bakılmayan sporcular...
Bu kafayla bize olimpiyatlar daha çok zulümpiyatlar olur...!