Bir geleneğin önemli ve son temsilcilerinden olan Âşık Veysel Şatıroğlu babasının kendisine aldığı saz ile bu yolda ilerliyor ve Türk Halk Kültüründeki yolculuğu başlıyor. Alınan bağlamayla başka ozanların türkülerini seslendiren Âşık Veysel âşıklık geleneğini sürdürüyor. Yurdu dolaşarak Köy Enstitülerinde saz hocalığı yapan Âşık Veysel’in tanınmasını ise Türk Edebiyatındaki ünlü şair Ahmet Kutsi Tecer sayesinde gerçekleşiyor.
ÂŞIK VEYSEL’İN GÖZLERİNİ KAYBETMESİ
Âşık Veysel’in iki kız kardeşi o zamanlarda o yörelerde yaygın olan çiçek hastalığına yakalanarak hayatını kaybetti. Daha sonra bu hastalık Âşık Veysel’de de görüldü ve Veysel çiçek hastalığından iki gözünü kaybetti.
Âşık Veysel bu olayı kendi ağzından kendi üslubuyla şu şekilde anlatıyor:
“Çiçeğe yatmadan evvel anam güzel bir entari dikmişti. Onu giyerek beni çok seven Muhsine kadına göstermeye gitmiştim. Beni sevdi. O gün çamurlu bir gündü, eve dönerken ayağım kaydı ve düştüm. Bir daha kalkamadım. Çiçeğe yakalanmıştım. Çiçek zorlu geldi. Sol gözümde çiçek beyi çıktı. Sağ gözüme de, solun zorundan olacak, perde indi. O gün bugündür dünya başıma zindan.”
1973 YILINDA HAYATINI KAYBETTİ
O günden sonra hayatına âmâ olarak devam ediyor Veysel ve yurdun birçok köşesini gezerek bağlamasını çalıyor. Âşıklık geleneğini sürdüren Veysel Türk Edebiyatındaki ünlü şair Ahmet Kutsi Tecer vesilesi ile Türkiye’ye tanıtılıyor.
Bilinen “Kara Toprak” ezgisi ise Türkiye sınırlarını aşarak dünya çapında bilinen bir ezgi statüsü kazanıyor. 1970'li yıllarda ünlü müzisyenler de onun ezgilerini kullanıyor ve bu da onun tanınmasında önemli etkenlerden oluyor. 1973 yılında Âşık Veysel hayatını kaybediyor.