Türkiye’de futbol liglerinde takımlar ya bir şekilde duygusal yollarla (parayla) düştükleri sıkıntının içinde çıkıyorlar ya da kenetlenerek…
İyi günde zafer sarhoşluğunun etkisini sonuna kadar yaşarken, kötü günde de beterin beterini dibine kadar yaşamazsak olmaz.
Mutlu olmamıza küçük başarılar yetse de sadistliğimiz yüzünden tüm maziyi ateşe vermesini de iyi biliriz.
2006 yılında küme düşen Efsane Malatyaspor’un ardından 11 yıl süren Süper Lig hasreti 2017 yılında Yeni Malatyaspor sayesinde son buldu.
Çok iyi hatırlarım, Yeni Malatyaspor’un Süper Lige yükselmeyi garantilemesinin ardından kapalı çarşı meydanında buluşan taraftarlar coşkulu şekilde bu heyecanı yaşamışlardı.
Aradan yıllar Adil Gevrek’in Malatya’yı itibarsızlaştıran kararları taraftarla kulüp arasına duvar ördü.
Borçsuz kulübün kaymağını Adil yedikçe, zararı Malatya çekti.
Üç yılda iki kez küme düşen takımlarının Gevrek’in çiftliğine döndüğünü görenler takımlarıyla gönül bağını kopardı.
Velhasıl Yeni Malatyaspor Adil Gevrek yüzünden hem Süper Lig’den hem gözden hem de gönülden düştü…
Bana kalırsak henüz beterin beterini dibine kadar yaşamadık.
Daha var… Acı çeke çeke dibi göreceğiz.
Yeni Malatyaspor’da teknik direktörlük görevine Yılmaz Vural neden getirildi?
Cevap net! Takımı kümede bırakması için…
Gücü yeter mi? Hocanın bile gücü yetmez!
Bu iş bitmiş.
Efsane Malatyaspor amatörde şöyle kenarda dursun, Yeni Malatyaspor’u hayata döndürme operasyonlarını izlesin.
Her sene önceki sezonu mumla arar hale geldik.
Yılmaz hoca göle maya çalmaya geldi.
Ne diyelim hayırlısı olur inşallah.
Malatya o kadar zengin ve asil bir memleket ki 20 yılda Süper Lig’e iki kulüp göndermeyi başaran başka memleket tanımıyorum.
20 yılda Avrupa’ya takım gönderen kaç tane Anadolu takımı var?
Düşündükçe işin içinden çıkamıyorum…