Bugün buraya ne yazsam boş…
Adı ‘köşe’ olacak, sizler okuyacaksınız, sütün dolacak hepsi bu.
Dünkü maçın ardından, stattaki 15 bin, Malatya’daki 765 bin, dünyadaki 1,5 milyon Malatyalı kahrolmuşken neyin kritiğini yapacağım bilemiyorum.
Kalan 4 maç öncesi hala lider oluşumuzdan dolayı sizleri teselli mi edeyim, yoksa düğün yapmaya gelenlerin cenaze evinden dönüşlerini mi yazayım karar bile veremedim.
Sahaya beraberlik mantığıyla çıkarsan her zaman maçı kaybedersin. Yeni Malatyaspor dün arkasındaki müthiş taraftar desteğiyle çılgınca saldırsaydı, korkmasaydı, önde oynasaydı, pozisyonlar kaçırsaydı ne olurdu, en fazla kontradan bir gol yer yenilirdik.
Peki, korkak başlayarak, son 20 dakikaya kadar beraberliğe razı olarak dün neyi başardık? Yine yenildik hem de gol pozisyonuna bile giremeden.
Bazı teknik direktörler ne kadar büyük futbolcu olursalar olsunlar küçük teknik direktör olmak zorundalar. Sadece bir mağlubiyetle Feyyaz Uçar’ı linç edercesine eleştirmek bize yakışmaz ama el insaf hocam.
Allah rızası için dünkü tabloyu gördükten sonra yeniden bir maç oynanacak olsa bu takımı yine böyle mi oynatırsın hocam?
Taraftar Almanya’dan gelmiş, bilet bulamamış. Taraftar bilet almış, içeri girememiş. Taraftar içeri girmiş oturacak yer bulamamış. Bunun karşılığında; baskı yok! Tempo yok! Pozisyon yok! Gol yok! Mağlubiyet var!
Evet, Yeni Malatyaspor hala lider. Ama şampiyon olması artık daha zor. Feyyaz Uçar, eğer bu mağlubiyetle yıkılmış olan oyuncusunu, taraftarı, camiayı yeniden 1 hafta gibi bir sürede hayata döndürürse o zaman bu takım şampiyon olur.
Aksi halde bana kimse anlatmasın!
Yeşilyurt’ u alnından öpüyorum.
Bu haftanın tek tesellisi Yeşilyurt oldu. Deplasmanda Elbistan’ı 3 – 0 yenerek ligde kalma adına mucizeye imza attılar. Mustafa Taşar başta olmak üzere tüm genç oyuncu kardeşlerimin alnından öpüyorum. Deplasmanda korkmadan oynayarak aldıkları bu galibiyet umarım içerde şampiyonluk maçını verenlere ders olur!