Malatya’mız 6 Şubat depremleri ile yerle bir oldu. Binalarımızla birlikte birçok anımızda o kara günde kaybolup gitti. Çoğumuz ailesine, yakınları ve dostlarını kaybetti. O kara günün üzerinden tam 10 ay geçti ama yaşanan acı değil 10 aydır 100 yıllar geçse de unutmayacak.
Depremin ardından yaralar sarılmaya çalışılıyor ama nafile. Şehir yeniden inşa ediliyor ancak çalışmalar ne zaman biter Allah bilir. 11 ili etkileyen felakette ilimiz sahipsiz kalsa da başta biz Malatyalılar olmak üzere çoğu kişi biliyor ki 6 Şubat depreminde can kaybı ve yıkım az olsa da depremde Kahramanmaraş ve Hatay’dan sonra en büyük yıkımı biz ve çok sıkıntıyı da vatandaşlarımız ve esnaflarımız çekti.
Asrın felaketinin üzerinden 10 ay geçmesine rağmen ilimizde hala ağır hasarlı binaların yıkımı devam ediyor. Depremi yaşamış diğer şehirlerde yıkım bitip, çalışmalar sona erse de Malatya’mız hala 6 Şubat’ta kaldı.
Bir taraftan yıkımlar devam ediyor, diğer taraftan konutlar yükseliyor. Bir taraftan çarşı merkezinde çalışmalar yürütülüyor diğer taraftan Yeni Camii’nin restorasyonu devam ediyor. Ancak çalışmalar çok yavaş ilerliyor.
Vatandaşlar isyan ediyor haklılar çünkü dile kolay 10 ay geçti ama şehir hala enkazlardan temizlenemedi. Yıkımlar yapılıyor ancak enkazlar kaldırılmıyor. Enkazlarda bir çok kişi demir topluyor. Vatandaş hayata tutunmaya çalışırken yıkılan şehirde esnaflar ekmek parası kazanmayı çalışıyor. Gidenler kurtuldu bence bu saatten sonra gelen de olmaz şuan yapılması gereken tek şey gidenleri getirmek yerine şehrimizde kalan vatandaşlarımızı burada tutmak. Havalar soğudu artık sıkıntılar başladı. Konteynerde kalanlar çatı akması, ısınma nedeni ile problem yaşarken evde kalanlar ise her an deprem olacak korkusu ile tedirginlik yaşıyor. Peki ne olacak derseniz bu şehrin hali onu ben de bilmiyorum. Vatandaşın umudu yerel seçimlerde ancak henüz Büyükşehir adayları bile belli değil. Hep beraber bekleyelim o zaman yarın ola, hayrola.