Merhaba BUSABAH ailesinin değerli okurları.
Bugün üzerinde düşünmenizi istediğim konu; kendinize ne kadar zaman ayırdığınız ve kendinizden çaldığınız zamanda ne yaptığınız…
Sizden ‘ben yeterince yalnız kalıyor ve kendime zaman ayırıyor muyum?’ sorusunun cevabını biraz düşünmenizi istiyorum. Büyük olasılıkla bu sorunun cevabı ‘biraz’ veya ‘hayır’ olacaktır.
Böylesi bir cevabın nedeni; yalnız kalma korkusudur. Çünkü insanlar yalnızlık kavramını, olumsuz bir duruma atfetmekten başka bir şey yapmazlar. Oysa ki yalnız kalmanın insana sağladığı olumlu getirileri de vardır. Burada püf nokta, insanın yalnızlığı ne kadar değerlendirip, değerlendiremediğidir.
Nefes aldığımız her anı dolu dolu geçirmekte, burada baş göstermektedir. İnsanların eksik olan düşüncelerinden biride aslında budur.
‘Biz ne kadar yalnız kalıp kafamızı dinleyebiliyoruz veya kendi kişisel gelişimimiz için ne kadar çaba sarf ediyoruz, belki en önemlisi de bu kadar değerli olan vaktimizi ne için, kim için feda ediyoruz?’
İnsan sosyal bir varlık olmasının yanında, kendini gerçekleştirme yetisine de sahip olan bir varlıktır. Bu açıdan yalnızlığı ele aldığımızda ‘kendimizi gerçekleştirmenin’ kapısını aralamış oluyoruz.
Yalnızlık, ruhu dinginleştirdiği gibi aynı zamanda kendimize vakit ayırmamız için bize sunulmuş bir armağan oluyor. Böylece mutluluğu başka bir nesne veya insanda görmek yerine, kendimizle mutlu olmasını öğreniyoruz.
İnsan tek başına da mutlu olup eğlenebilir ve böylece kendi yetilerinin farkına varıp, yalnızlığın aslında düşünüldüğü kadar kötü olmadığını da görmüş olur.
Unutmamalıyız ki, bizi mutlu edecek güç kendi içimizde saklı. Bu gücü keşfetmeniz dileği ile BUSABAH satırlarında yeniden buluşuncaya dek esen kalın…