Günümüzün kanayan yaralarından biri şiddet, maalesef, sokakta, okulda, evde sözlü ya da fiziksel şiddete maruz kalıyoruz. Peki, çocuklar da şiddet…
“Çocuğa yüz verirsen astarını ister” diye sevgisiz yetiştirilen çocuklar şiddete yatkın olurlar.
“Ağzının üstüne bir tane çarpacaksın, gör bir daha yapar mı?” diye öfkeyle yetiştirilen çocuk şiddete meyilli olur.
“Sana vurana sen de vur.” diye intikam duygusuyla yetiştirilen çocuklar şiddete yatkın olurlar. Ah bu söz, ne canlar yaktı!”
“Kızını dövmeyen dizini döver.” diye aşağılanarak yetiştirilen çocuklar şiddete meyilli olur. Aslında bu söz de dövmek mecaz anlamda kullanılmıştır. Ama bizler yine istediğimiz gibi yorumladığımız için burada şiddetten değil, çocuklarınızı iyi yetiştirin diyor. Yani çocuğunu gerektiği gibi eğitmeyen ileride çok pişman olur.
Eş değer bir atasözü de “Oğlunu dövmeyen özünü döver.” Aslında duyguları bastırılarak yetiştirilen çocuklar şiddete meyilli olur.
“Hadi bir daha yap da göreyim seni.” diye tehdit ile yetiştirilen çocuk şiddete meyilli olur.
Suç oranının yüksek olduğu, aile içi geçimsizlik, şiddetli cezaların çok olduğu, büyüklerin kontrol ve denetiminin olmadığı ortamlarda şiddet hep var olmuştur.
Şiddete maruz kalan çocuk kırılgandır. Bazı çocuklarda şiddet gördüğünü saklamak için, güçlü görünmek için saldırgan davranırlar.
Sevgisiz büyüyen kendi öz saygısını kazanamamış bireylerde veya ruhsal algılama bozukluğu olan kişilerde yaygın görülmektedir.
İstediklerini yaptırmak için uygulanan şiddet zamanla alışkanlığa dönüşerek karşı tarafı fiziki ve içsel olarak etkisiz bırakmaya neden olur.
Bazen de çocuğun canı değil kalbi acır buna da psikolojik şiddet diyoruz. Çocuklar duygusal istismara uğrarlar...
Psikolojik şiddet bağırma, korkutma, hakaret etme, arkadaşlarının yanında veya yalnızken küçük düşürme. Giyimini, başkaları ile olan ilişkisini eleştirme... gibi.
Ve yine hatırlatayım sevgiyle her şey çözülür. Onları çok sevin, sevdiğinizi belli edin.
Sevmek güzeldir sevgiden utanmayın.
SEVGİYLE...