Malatya’nın Yeşilyurt ilçesinde yer alan Çavuşoğlu Sanayi Sitesi, depremin yarattığı tahribatın ardından üç yıldır süren bir belirsizliğin içinde sıkışıp kaldı. Ağır hasarlı iş yerlerinden çıkarılması istenen esnaf, gözlerinde kaygı, yüreğinde endişe ile soruyor: “Nereye gideceğiz?”
Depremin yaralarını sarmak bir yana, şimdi bir de belirsizliğin yükünü taşımak zorundalar. Kimisi hâlâ çatısı çatlamış dükkanlarda iş yapmaya çalışıyor; kimisi ise yeni bir yer arayışında ama bulamıyor. Malatya’nın sanayi hayatı, adeta nefesini tutmuş bekliyor.
Sorunun özü çok basit ama derin: Çözüm yok. Hasarsız veya az hasarlı iş yerlerinde faaliyet devam ederken, ağır hasarlı alanlarda çalışan esnaf, ekmek kavgasını tek başına vermek zorunda bırakılıyor. İş yeri kiralamak isteseler de yer yok; taşınmak zorunda kalsalar bile nereye gidecekleri belirsiz. Bu belirsizlik hem esnafı hem de şehrin ekonomisini tehdit ediyor.
Geçici çözümler mümkün. Enkaz kaldırıldıktan sonra mevcut alanlarda baraka tarzı geçici iş yerleri kurulmasına izin verilse, esnaf nefes alabilir ve Malatya ekonomisi ciddi bir darbeden korunabilir. Bu adım, kalıcı çözümler devreye girene kadar hayati bir nefes olur.
Unutulmamalı ki, esnaf devlete karşı gelmek istemiyor; sadece ekmek paralarını kazanabilecekleri bir alan talep ediyor. Küçük esnafın direnci, şehrin ekonomik dokusunun canlı kalmasını sağlıyor. Eğer yetkililer bu sessiz çığlığı duymayı ertelemeye devam ederse, kısa süre içinde Malatya, sanayisiz ve esnafsız bir şehre dönüşme riskiyle karşı karşıya kalabilir.
Çözüm üretmek, sadece esnafı değil, Malatya’nın geleceğini de korumak demektir. Bu belirsizlik artık sona ermeli; geçici de olsa somut adımlar atılmalı. Aksi takdirde, yıllardır şehrin can damarı olan sanayi esnafı, sessizce çekip gidecek ve geride yalnızca harabeler kalacaktır.