Aslında bu yazıyı yazmak için sözde Sevgililer Günü diye kutlanan ve benim hiç hoşlanmadığım gün 14’ Şubat’ı bekleyecektim ancak dayanamadım. 13 yıllık evliyim ve bu yaşıma kadar evli, nişanlı, sevgili yaşlı, genç demeden birçok çift görüp tanımama rağmen böylesini hiç görmedim.
Oktay abi Malatya’nın ilk kadın dişçisi ve siyasetçisi Zuhal İpekçi’yle 52 yıl önce evlenmiş. O güne ait resimleri görseniz Türk filmlerinin romantik sahnelerine taş çıkartır cinsten. Ama asıl hikaye bundan 5 sene önce başlıyor. Zuhal abla fazla ametale maruz kaldığı için ufak ufak rahatsızlanmaya başlıyor. Unutkanlık önce kendini gösteriyor ama sonrası zor bir süreç. O şekilde yıllardır yaşıyor Zuhal abla. Aslında sevgi sayesinde yaşatılıyor. Hayat müşterek elbette, hastalıkta sağlıkta diyerek yola çıkıyoruz. Kimin başına hastalık gelse sevdiğine destek olur, yanında olur. Yalnız benim anlatmak istediğim böyle bir şey değil. Başka tarif bile edemeyeceğim bambaşka bir şey.
Oktay abi yıllar önce yola çıktığı kadını o hasta haliyle nereye giderse yanında götürüyor tıpkı sağlıklı günlerindeki gibi. Alıştıkları düzeni hiç değiştirmeden devam ettirircesine masanın başına hayat arkadaşını oturtup hayran hayran izliyor. Sık sık sevgi sözcükleriyle, uzaktan gönderdiği öpücüklerle kendini Zuhal’ine hatırlatıyor. Bizleri hatırlamayan, tanımayan Zuhal abla’da Oktay abiye bir tek tepki veriyor. Böylesi bir aşka ben hiç şahit olmadım. Maşallah diyeyim tabi nazar değmesin. Zuhal ablada tanıdığım en güzel en asil kadınlardan. Hasta haliyle bile parfümü, ojesi, ruju eksik olmuyor. Dillere destan olmuş sevgilerini saygılarını herkes her fırsatta anlatıyor. Oktay abiyi akşam bir yere zar zor götürürsünüz. Neden? Çünkü evde Zuhal’i bekliyor. Bu evliliği de Zuhal ablayı da yaşatan onun gözlerindeki ışık, gayret, istek ve sevgi. Hayran hayran o hanımına biz onlara bakıyoruz her defasında.
Her onlara baktığımda empati yapıyorum ve bizim başımıza böyle bir hastalık gelse ne olurdu? Eşim illaki beni yalnız bırakmazdı yanı başımda yer alırdı ancak bu kadar sabırlı olmazdı. Bu kadar zoru gördükten sonra aşkını gösterecek hali bile kalmazdı. Sevmek var sevmek var. Öyle sosyal medyada iki renkli cümleyle, göstermelik cafcaflı sözlerle sevgi olmuyor. Sevdin mi Oktay abi gibi seveceksin. Çünkü sevmek zor zanaat.