Çok değil en son kaleme aldığım yazımda yani geçtiğimiz çarşamba günü, Ankara Kızılay’da düzenlenen hain terör saldırısıyla ilgili düşüncelerimi
‘Korku’ başlığı altında dile getirmiştim.
Yazımın yayınlandığı gün ABD kendi vatandaşları için ayın “19 ve 20’sine dikkat edin” uyarısı yapmıştı.
Özellikle büyükşehirlerin tehdit altında olduğu da bir kez daha vurgulanmıştı.
Akabinde Malatya Konak Mahallesi’ne bağlı kadın bir canlı bombanın Malatya merkezde görüldüğü ve plakaları verilen birçok bomba yüklü aracın aranıyor olduğu iddiaları gündeme geldi.
Daha bir olayı atlatmadan yenilerinin yaşanması ne ilginç değil mi?
Ve cumartesi…
Miş’ler, mış’lar, muş’lar bundan sonra başlıyor.
İki hafta önce ailece turladığımız, bir aşağı bir yukarı inip çeşit çeşit insan manzaralarını izlediğimiz İstanbul’un kalbi olan Taksim İstiklal Caddesi’nde canlı bomba saldırısı haberini aldık cumartesi sabahı.
4 ölü, 37 yaralı, turist kafilesi hedef altındaydı.
ABD yine saldırı olacağını bilMİŞ… Verdiği tarih tutMUŞ… (Nedense hep böyle tespitler, istihbaratlar yabancı ülkeler tarafından dile getirilip, uyarı veriliyor)
Canlı bomba korkudan bombayı erkenden patlatMIŞ… Asıl hedef kalabalık bir noktayMIŞ… (Çok korkmuşta, yanlışlıkla patlatmışta. Sanki patlatmaya değil gezmeye gitmiş İstiklal’i. Şu acındırmaya bakar mısınız?)
Aman aman 4 kişi ölMÜŞ Allah’tan. Ölenlerde Türk değilMİŞ. Ohh… (Haberin içeriğini duyar duymaz aldığımız bilgiler bu şekilde olursa seviniyoruz. Ölenin insan olduğuyla değil, kim olduğuyla ilgileniyoruz, sayısıyla ilgileniyoruz ya genelde)
İstanbul’a artık turist gelmezMİŞ…
(Söylemesi ne de kolay. Bir bilseler, görseler Arap turistlerde olmasa piyasa kan ağlayacak)
Ortalık kötüyMÜŞ, dışarı çıkılmazMIŞ… ( Hay hay… Biz çıkma yalım ama mecburiyeti olanlar ne yapsın? Tüm Türkiye’ye sokağa çıkma yasağı getirilsin olsun bitsin)
Eğer bir bombalı saldırının arkasından vatandaş kendi arasında bunları konuşuyorsa, haberleri izledikten, okuduktan sonra kendisine ve yakınlarına bir şey olmadı diye seviniyorsa istenilen oluyor demektir.
Alışıyoruz, kabulleniyoruz ve şans eseri yaşadığımıza dua ediyoruz.
Bombalara, ölümlere ALIŞMAYALIM, KABULLENMEYELİM…