Yaz ayları sıcak olacağını biliriz ama bu yıl Malatya’nın üstüne çöken sıcaklık derecesi bir mevsimden fazlasını hissettiriyor. Artık sadece hava ısınıyor değil, toprak yanıyor, su kaçıyor, insanlar bulanıyor gölgelik ve serinlik arıyor.
Eskiden zamanları hatırlıyorum da yaz gelince sabahları serinlik olurdu. Sabah ezanı okunurken camdan giren esinti tenimizi ürpertirdi, ince bir battaniyeye sarılırdık. Şimdi ise güneş, daha doğmadan sıcağı dibine kadar hissediyoruz. Gölgelik aradığımız ağaçların altı bile sıcaklıklardan durulmuyor. Saat on biri geçti mi dışarısı boşalıyor, şehir susuyor, insanlar klimanın başında gün sayıyor.
Tarım şehri olan Malatya için bu sıcaklıklar sadece rahatsız edici bir hava olayı değil. Kayısı ağaçları desen zirai don vurmuş, topraklar çatlamış, sulama suyu sıkıntıda derken çiftçi nelerle uğraşıyor. Çiftçi ne yapsın gece sulamaya kalksa yorgunluk, gündüz sulasa hem israf hem de güneş çarpıyor…
Malatya’daki bu sıcaklık ne bölgeye özgü ne de bir tesadüf. Türkiye’nin dört bir yanı da yangın içinde. Yangınlar söndürmeye çalışsan sönmüyor suyun gücü yetmiyor. İnsanlar sadece terlemiyor, sabrı da umudu da buharlaşıyor bu havada.
Vatandaşların dilinde şunlar dolanıyor “Biz yazı bilirdik ama böyle değildi, bu bambaşka bir şey” haklılarda.
Kavurucu sıcaklarla baş etmek artık sadece klima açmakla, gölgeye kaçmakla olacak iş değil. Belki daha serin günler göreceğiz, belki bu yaz geçecek. Ama mesele sadece bugünü geçirmek değil. Mesele bu sıcaklığın ardındaki büyük resmi görmek. Kuruyan su, çatlayan toprak, değişen düzen bize bir şeyler anlatıyor. Dinlemeyi bilirsek…