Her kitap bir dünya ve bizler tek renk yaşadığımız dünyamızı kitaplarla renklendirebiliriz.
Yaşam standartları yükseldikçe insan tembelliğe mi itiliyor? Hani bir kuşak öncesi ellerimizde nasır var iken daha mı az okuyorduk ya da hayat zaten garipliklerle mi dolu?
6’ncısı yapılan Kitap Fuarımız bence yeterince ilgi görmedi.
Ben Malatyalıların kuyruk yapacak kadar yoğunluk sağlayacağını düşledim.
Ha ilgi hiç mi yoktu? Tabi ki hayır, ilgi vardı ama yeterli değildi. Bu benim gözlemim.
Avrupa okumada bizi onlara katlar iken, bizler Avrupa’nın ikiyüzlülüğünü her gün görür iken onlarla nasıl mücadele etmeyi düşünüyoruz?
Evet, siyasi birlik önemli. Bunları yapalım ama bence en büyük mücadele okumayla olacaktır.
İnanın buna tüm kalbimle inanıyorum. Bir gün bizler kitap okumada Avrupa’nın ortalamasını geçer isek inanın onlar bizim kapımıza gelip kendilerini bize kabullendirmeye çalışacaklardır.
Türkiye Cumhuriyeti’nin onlarca yıl kapısında bekleten Avrupa’ya en büyük dersi okuyarak verebiliriz.
Dünyada sömürgeciliği icat edip insanlığı köleleştirmiş bir uygarlık sadece okuyarak bu köhnemişliğini gizleyebiliyor ise bizim şanlı tarihimizle okuyarak neleri kazanacağımızı ben hayal edemiyorum.
Bir dünya sorunla uğraşan ulusumuz ilim ışığını kendine pelerin yapmak zorunda.
Üç yanı deniz, dört yanı düşmanla çevrili yurdumuzda dik durabilmek insanlığın onuru için gerekli ve şarttır.
Bu kadar sorunu olan ülkemizin kitap fuarları dolup taşmalı.
İndirim günlerini takip eden insanlar ihtiyaçları doğrultusunda geceden mağaza önünde sıra oluyorlar. Kendi benliklerindeki eksikliğin, ilim noksanlığının farkına varırsak inanın aynı durum kitap fuarları için de geçerli olurdu.
Şimdi bana soruyorlar; 6’ncı Kitap Fuarı nasıldı, diye.
Bende diyorum ki, “Eksikti, birçok insanı göremedim. Orada yeterince yoktuk…”