Malatya’da tartışmaları ile uzun bir süre gündem olan Kışla Caddesi bugün tamamen toparlandı, malzemeler toplandı, işe yarayacak eşyalar alındı.
“Yıkılmalı mı yoksa yıkılmamalı mı?” tartışmalarından ziyade birçok insanın da dediği gibi anılarla birlikte toparlandı Kışla Caddesi.
Son ana kadar insan bir şey hissetmese de dağılmış halini görünce üzülmemek elde değil. Şimdi dönüp bakınca Malatya’da yaşayan ya da yaşamış her insanın yolunun düştüğü bir cadde boydan boya yıkılacak.
Henüz yaş olarak büyüklerimiz kadar anı biriktirmesek de çocukken ilk kez yalnız başımıza çarşıya çıktığımızda düştü yolumuz buralara.
Daha sonra ortaokul, lise çağlarımızda belki günde birkaç defa yürüdük o yolları. Yine kitap okumaya İstanbul Pasajı’ndan aldığımız ikinci el kitaplarla başladık. Kitaplığımdaki birçok kitap İstanbul Pasajı çıkışlıdır.
Üniversite yıllarında şehirden çıkıp geri döndüğümüzde de ilk yürüdüğümüz yer Kışla Caddesi’ydi. 3-5 arkadaş buluşup hasret giderdiğimiz mekanlar da Kışla Caddesi’ndeydi.
“İki şey var ancak ölümle unutulur. Anamızın yüzü ile şehrimizin yüzü” demiş ya Nazım Hikmet, Kışla Caddesi de şehrimizin yüzlerinden biriydi, kolay unutulmayacak.