“Dünyada en çok kendini sev. Çünkü dünyada her şey kişisel çıkara dayalıdır” Diyor Suç ve Ceza kitabında Dostoyevski..
Sokakta gördüğümüz bir bebeği,bir kediyi, bize ait olan olmayan varlığından hoşnutluk duyduğumuz her şeyi severiz. Peki, kendimizi ne kadar seviyoruz? Neden en ufak bir sorunda stres ve negatif enerjileri yükleyip baş ağrılarıyla cezalandırıyoruz? Ne kadar değer buna o stresini yaşadıklarımız..
Düzeltici yanımız ne kadar güçlü olursa olsun, her zaman her şey istediğimiz kadar kusursuz olmayabilir. Çevremizde yaşanmış, yaşanabilecek olumsuzlukların faturasını kendimize kesmemeliyiz.Saygı beklemeden önce evvela saygıyı kendimize biz duymalıyız.
İnsan, kendiyle barışık olmalı. Bir tek kendine küsmemeli. Kalabalıklar içindeyken de, yapayalnızken de hayranlıkla sevebilmeli kendini.
Hoşgörülü olmalı: Evet.. Yine evvela kendini hoş görmeli. Önce, ‘Ben insanım hata yapabilirim, bir daha yapmamak için dikkat etmeliyim, kaybettiğim bir şey olmadı, öğrendiğim şeyler oldu’ diyerek… Sonrada aynalardan hoş görmeli.
Seyrelmiş saçlarını, yamuk burnunu, kilosunu, eğri dişlerini, kendinde bulduğu tüm kusurları dahi sevebilmeli. O kusurların hiç kimsede kendisinde durduğu kadar iyi durmayacağına inanmalı. Sevmek hissini israf edercesine kullanacaksa kendine kullanmalı. Kendini severken sonuna kadar bencil olmalı.
Şimdi ben artık nasıl, kimi sevebilirim, kime inanabilirim sorularına cevap “Kendimi” olmalı. Emeklerinizi heba etmeyecek tek kişi yine sizsinizdir..
Bir mağazada çok beğendiğiniz bir gömlek yada bluzu alırken bir kere olsun kendiniz için hediye paketi yapılmasını rica edebilirsiniz. Buna değersiniz..
Saygının, sevginin, minnetin en fazlasını kendimize duymalıyız.
Başkalarını sırf insan diye sevmek erdem ise, kendimizi sevmek onurdur. İnönü Caddesi’ndeki balon satan amcanın da dediği gibi “Bilhassa Kendini Mutlu Et…”
Sevgiyle kalın…