6. Şubat depreminde sonra On altı ay geçti. Diğer illere göre bir arpa boyu kadar bir gelişme olmadı.
Bu kadar sahipsiz, bu kadar duyarsızlığın olduğu hiçbir dönem olmamıştı Malatya’da.
Seçilmişlerin etki ve yetkisinin olmadığı bir memleketin ne kadar hüzünlü olduğunun tahminini kimse yapamaz.
Şehir harabe, yıkıntılar temizlenmemiş, çoğu semtlerde hala ağır hasarlı binalar, belirsizlik içinde ekonomisi çökmüş, pahalılık ülkenin en yüksek seyirlerinde.
Çalışmalar kaplumbağa hızı ile devam ediyor.
Seçilen belediye başkanları hala sahada değiller.
Vatandaş çileden çıkmış, her gün bir intihar vakası yaşanıyor.
Spor tesisler harabe, yeni bir tesisi yapımı ile alakalı tek bir çalışma yok.
Gidin komşumuz Elazığ Belediye Başkanı memleketini spor tesisleri ve kültür merkezleri ile donatmış. Bizler 5, 6 yıldır bırakın bir semt sahasının yapılması projesi onaylanmış Amatör Spor Kulüpleri soyunma odaları işini hala yaptıramadık.
Kulüplerimiz gönüllü yönetici ve antrenörler sayesinde olmayan yarım yamalak sahalarda faaliyetlerini yapmaya gayret ediyorlar.
Şehir merkezi hala ağır bir şekilde devam ederken, bir de çalışanları iş bırakması ve protesto yapmaları canımızı tamamen yakıyor.
Rezerv alanları ağır giderken, önceliğin ağır hasarlı evlerin kaldırılması diğer deprem bölgelerine göre yüzde elli çok geride.
“Sahipsiz Malatya” dediğimiz zaman bazı seçilmişlerin tepki vermesi madalyonun diğer yüzü. Sanki her işi amacına ve gayesine göre yapmışlar gibi tepki vermeleri işin başka boyutu.
Sonuç olarak Malatya bayramı hüzün ve yalnızlık içinde geçirdi. Yine de güzel memleketimin hüzünlü insanlarının geçmiş bayramı mübarek olsun.