Eğitim sistemimizin vazgeçilmez parçası sınavlar. Öğrencilerin ne kadar öğrendiğine yönelik bir ölçme aracı iken günümüzde tamamen sıradan bir sistem olarak uygulanmakta. Davranışçı eğitim sistemi içerisinde beliren “ne kadar bildiğine gördüklerim kadar inanırım.” İlkesinden sadece hangi öğrenci kaç puan aldığına uzanmış ve şuan sadece karne veya verilecek belge üzerine çabalanan bir koşuşturmacadan ibaret.
Öğrencilerin sınıf geçme ,velilerin emeklerin boşa gitmemesi, öğretmenlerin de ne kadar öğretebildim? sorusunun cevabı belki de...
Öğrenci kardeşlerim zaten aksak sistem içerisinde yapılacak sınavlar için sadece bir araç olarak görmesi velilerin de okulu bitirdi, sınavı kazandı söylemlerine alet olan bir sistem. Oysa ki sınavlar eğitim sisteminde yapılırken öğrenme eksikliklerinin giderilmesi ve öğrenciye göre yapılacak programlarla tam öğrenme modelinin gerçekleşmesi için bir gösterge olarak kabul edilmelidir. Öğrenme tekniklerinde Bloom taksonomisi denilen bir basamak sistemi vardır ve bu sistem Bilg,Kavrama ,Uygulama, Analiz Sentez, Değerlendirme basamaklarının uygulanmasıyla oluşur.Bloom bu basamak sisteminde öne sürdüğü her basamak geçildiğinde tam öğrenme sağlanmış olur der.
Ancak günümüz eğitim sisteminde öğretmenler ve öğrenciler daha çok bilgi ve kavrama basamaklarında sıkışıp kalmış durumda öğrenciler ezberleyip not alma derdinde ,öğretmenler ise teorik bilginin kavranması durumunda sıkıp kalmış. Boşa giden milyarlık laboratuvar alanları, hayattan kopuk öğrenmeler ve bunca sistem içerisinde yapılan sınavlar. MEB bunca paydaş sorunları içinde yapılan yönetmelik veya kanunla sistemi düzenlemeye çalışsa da bu sistemin uygulayıcıları öğretmenler kolay kolay adapte olmayacaklardır çünkü tam alışılan sistem oturuyor bu kez müfredat, sistem veya bakan değişiyor bu sebeple sağlam temellere oturtulmuş ve uygulama, analiz sistemlerinin daha çok kullanıldığı öğretmenin bir otorite değilde rehber ,yol arkadaşı olarak dönüt sağladığı ve öğretmen, öğrenci öğretmenin öğrenme alanından(okul, kurs, laboratuvar vs.) Memnun kaldığı öğrenme alanını kullanabilen bir öğrenci topluluğu oluşturacak sistem geliştirilir ve uzun yıllar içerik değişse de temel aynı olan bir öğrenme alanı oluşturulur. Böylece sadece sınavlar ön planda değilde uygulama başarısı da göz önüne alınır.
Öğrencilerin “Hayatımız sınav oldu.” Biz sadece telefon ,tablet, internet gibi unsurlarla sosyalleşebiliriz , söylemlerinin temeli bu sistemin sadece ezberci ve teoride kalması.
Keşke öğrenciler bir ekip olarak öğrendiklerini uygulayacağı alanı görseler ve bu alanda eğitim alanında sosyalleşip daha net ve başarılı öğrenmeler elde edebilseler.
Sevgi ve saygıyla