Merhaba, BUSABAH ailesinin sevgili okurları.
Eskiden bir kahvenin kırk yıl hatırı varken, şimdiler de kırk kahvenin bile bir gün hatırı kalmamış. Zaman bizi dibini göremediğimiz bir kuyuya sürüklemiş adeta.
Hatır kalmadığı gibi gönül alma da sürüklenmiş bu yokluğun peşinden.
Eseri yok artık geçmiş yılların.
Ancak televizyonda izler olmuşuz o duygusal dostlukların ve aşkların vazgeçilmezliğini.
Bilemez olmuş yeni nesil Vefa’nın ne olduğunu. Vefa sadece bir semtin adı olarak kalmış akıllarda.
Maneviyatımızı oluşturan tüm duygular sanal ortama taşınmış. Kalpler katılaşmış, değer bilmez olmuş. Katılaşmayan istisna kalpler de geçmişten bir parça almış.
Yorgun düşmüş gönüller, hızla geçip giden yıllar yüzünden.
Zamanın akışına kapılıp gitmiş o güzelim aşklar.
Sevmek bir yana nefret eder olmuş insanlar birbirlerinden.
Tahammülü kalmamış insanların birbirlerine.
Çocuk sevmekten bile korkar olmuşuz, zamanın kötü deneyimlerinden.
Bu yüzden soruyorum size, biz nereye gidiyoruz?
Cevabını da vereyim; bilinmezliğe fakat bu gitmek değil sürüklenmek ve hatta yok olmak aslında…
Geçmişten bir parça alıp, geleceğe taşımanız dileği ile hoşça kalın…