Bugün çocuklarımıza kazandıracağımız küçük alışkanlıklar,
yıllar sonra iyi ki bunu bana öğretmişsin! Demesine sebep olacak.
İşte o alışkanlıklar…
- Kendi işini yapmasını öğretelim. Odamı toplamayı küçükken öğrendiğim için mutluyum.
- Zamanı yönetmeyi öğretelim. Ödevini son dakikaya bırakmayınca hayat daha güzel.
- Sağlıklı beslenmeyi öğretelim. Çikolatayı seviyorum ama, sebze de yemeliyim.
- Teşekkür etmeyi ve minnettarlığı öğretmeliyiz. İnsanlara değer vermeyi öğretmeliyiz.
- Empati kurmayı öğrenmeli. Başkalarının yerine kendini koyabilmeli.
- Duygularını açıkça ifade etmeyi öğretmeliyiz. Hislerimi saklamak yerine paylaşmayı biliyorum.
- Kendi kararlarını verebilmeli.
- Hata yapmaktan korkmamalı. Yanlış yapınca kendimi suçlamıyorum.
- Özgüvenli olmayı öğrenmeli. Sınıfta söz almaktan çekinmemeli.
Ve belki de en önemlisi; biz bu alışkanlıkları öğretirken mükemmel ebeveynler
Olmak zorunda değiliz. Hata yapabiliriz, yorulabiliriz, bazen sabrımız tükenebilir.
Ama çocuklarımıza verdiğimiz en büyük ders, davranışlarımızdır.
Bir çocuğa ‘empati kur’ demekten çok, başkasını dinlerken göz teması
Kurduğumuzu görmesi öğreticidir. “ zamanını iyi yönet” demekten çok,
Sorumluluklarımızı ertelemeden yaptığımızı fark etmesi kalıcıdır.
“ Özgüvenli ol” demekten çok, kendi hatalarımızı kabul edip yeniden denememi
Yol göstericidir.
Unutmayalım;
Çocuklar söylediklerimizi değil, yaşattıklarımızı öğrenir.
Bugün birlikte topladığımız bir oda,
Birlikte hazırladığımız bir sofra,
Birlikte çözdüğümüz küçük bir sorun ….
Bunların her biri, geleceğe bırakılan sessiz ama güçlü izlerdir.
Yıllar sonra çocuğumuz bize dönüp;
“ Hayatta zorlandığımda vazgeçmemeyi senden öğrendim.”
“İnsanlara saygı duymayı evde gördüm.”
“Kendime inanmayı sen bana hissettirdin.” Derse…
İşte o zaman anlayacağız ki;
Verdiğimiz emek boşa gitmemiş.
Attığımız küçük adımlar, büyük bir insan yetiştirmiş.
Belki de anne babalığın en güzel karşılığı budur.
Sessizce, gösterişsizce …
Bir gün, içten bir “İyi ki …” cümlesiyle hatırlanmak.
SEVGİYLE…