Anne ev hanımı…Baba polis…Abla mühendis…
Cansel, Anadolu Lisesi’nde, başarılı…
11 takdir belgesi 2 de teşekkür belgesi…
Doktor olmak istiyor…
Son girdiği deneme sınavında Diş Hekimliği fakültesine yetecek puanı almış.
Daha 17 yaşında…
Ömrünün belki de dörtte birinde…
Bırakın psikolojik evreyi daha fizyolojik gelişimini tamamlamamış…
Hayatı daha yeni anlamaya çalışan 17 yaşındaki bir kız çocuğunun tek suçu matematik dersini daha iyi anlamak…
Hafta sonu etütlere katılıyor…
14 Şubat Pazar günü Matematik öğretmeni Bayram Özcan tarafından tacize uğruyor.
15 Şubat günü Cansel, Müdür Yardımcısı ve Rehberlik öğretmenine anlatıyor.
Sonuç alamıyor.
33 yaşındaki Matematik öğretmeninin yaptığı hayvani harekete hemen müdahale edileceğine okulun ismini düşünüyor okul yönetimi!
17 Şubat günü okuldan döndükten sonra babasının tabancasını alarak kendine kıyıyor Cansel…
Cansel’i anlayamayız…
17 yaşındaki bir kız çocuğunun ne anlatmak istediğini anlayamayız!
Bayram Özcan 33 yaşında…
Kadına yönelik şiddetle mücadele…
Kadına Yönelik Şiddet ve Hukuk…
Cinsel Taciz Atölyesi…
Toplumsal Cinsiyet ve Tabu Roller…
Matematik dışında bir tacizcinin, ki bana göre katilin, aldığı eğitimler. Bu eğitimler sonucu sertifikalar verilmiş Bayram Özcan’a…
Adam sertifikalı katil…
Bu ülkede ister kadın haklarına bakın isterse de İslam’ın kadınlar ile ilgili ne anlatmak istediğine bakın, fark etmez!
Ama ben şunu iyi biliyorum: Cansel’i anlayamayız, anlamak için empati dahi kuramayız!
Cansel’in katilleri biziz…
Biz erkekleriz…
Sokakta kızlara laf atanlarız!
Arabada öküzün trene bakar gibi şehvetle bakanlarız!
Laf atanlarız!
Statta ana-avrat küfredenleriz!
Evde sadece bir obje gibi görenleriz!
Annemizi, ablamızı, kızımızı düşünmeyenleriz!
Biz erkeğiz…
Aslında biz hayvanız!