Hiçbir canlının hakkını gözetmeden ah alanlar vardır bu memlekette...
Menfaatin her harfine balıklama atlayan sazanlar vardır bu memlekette...
Canlı olan her hakkı çiğneyen abdestli tipler vardır bu memlekette...
Cahit Sıtkı şöyle diyor bir şiirinde:
Memleket isterim
Gök mavi, dal yeşil, tarla sarı olsun;
Kuşların çiçeklerin diyarı olsun.
Memleket isterim
Ne başta dert, ne gönülde hasret olsun;
Kardeş kavgasına bir nihayet olsun.
Memleket isterim
Ne zengin fakir, ne sen ben farkı olsun;
Kış günü herkesin evi barkı olsun.
Memleket isterim
Yaşamak, sevmek gibi gönülden olsun;
Olursa bir şikâyet ölümden olsun.
Memleket isterim, diyor ya şair şimdi bu şiirinde…
İstemez, diyesin gelir bu tipleri görünce...
Not: Kötü örnek geneli bağlamaz tabii ki ama bazı tiplerin dini duyguları kullanıp günlük repoya verilen gönüllerin döviz cinsinden değeri benim gözümde beş para etmez.