Bugün aldığımız bir haber ciddi anlamda ağır geliyor insana; Şerif Amca. Tüm Türkiye onu fedakârlığıyla tanıdı. Hatırlarsınız, enkaz altında kalan çocukları için cebinde bisküvi saklıyordu. “Cebimde bisküvi var. Dünden beri yiyemiyorum” demişti Şerif Amca. Kurtarıldıklarında onlara verebilsin diye, kurtarılamadılar.
Şerif Amca, 3 çocuğunu ve eşini kaybetti yığınlar altında. Onlarsız yiyemediği bisküvi ile tek başına kaldı. Belli ki onlarsız boğazından geçmeyen bisküvi gibi, yaşamak da onlar olmadan boğazından geçmedi. Bugün verilen acı haberle kanserden vefat ettiğini öğrendik. Onunla, onu tanıyanlarla birlikte yeniden gittik o güne. Şerif Amca’yı kopardığı gibi bizim de içimizde bir yara olarak kaldı. Bir buçuk dakikada her şeyini kaybetti Şerif Amca gibi binlerce insan. Bu acılar o insanı güçlendirenlerden değil, tam tersine insanı öldürenlerdendi.
“İsyan değil haşa/Yalnızca bir sorudur/Neden Maraş/Hep bir uzun havanın konusudur?” demişti Yılmaz Erdoğan. Şerif Amca ve onun gibi niceleri de bir uzun hava olarak geçtiler tarihe.