Okullarda bir kopukluğun yaşandığını acaba sadece ben mi fark ettim? Öğrencilere bir rahatlık gelmişti, onu anladık ancak öğretmenlerdeki bu rahatlığa bir türlü anlam veremiyorum. Sakın yanlış anlaşılmasın, genci yaşlısı demeden tüm öğretmenlerimize saygı duyuyorum. Özellikle yaptıkları mesleğin ne kadar kıymetli olduğunu her geçen gün daha da iyi anlıyoruz.
1993 yılında ilkokula başladığım zaman mavi önlük, yakalık, saçlarımdaki kurdele, her akşam annemin kontrol ettiği tırnaklarım, sabah giderken iyice sildiğim ayakkabılarım, her gün ütülenen mendil, çorabın rengi derken her şeye çok dikkat eder, hassasiyet gösterirdik ve o düzenle yetiştik. Tabii sadece bizler değil öğretmenlerimizde aynı hassasiyet içindeydi. Bizler zaten onların o titizliğine bakarken ister istemez dikkat ediyorduk üstümüze başımıza. Erkek öğretmenlerimizin takım elbiseleri jilet gibi, ayakkabıları ışıl ışıldı. Kadın öğretmenlerin ise giydiği etekler, ipek gömlekler, taktıkları broşlar çok zarif ve çok şıktı. O yılları düşündükçe hatırlıyorum ki hep onlar gibi giyinmek, yürümek isterdim. Asaletlerinden, üsluplarından taviz vermezlerdi. Çok kibar ve naiflerdi. Yalan söylemiş olmayayım ama içlerinde sinirli, asabi biraz da yaş itibariyle huysuz olanlar vardı.
O günlerden geriye sadece biz kalmışız. Eski düzen, eski tertip yok. Özel yada devlet okulu diye ayırmıyorum. Öyle bir rahatlık var ki eğitim camiasında akıllara zarar. Nerede o öğrencilere rol model olan öğretmenler? Milli Eğitim Müdürümüz Battal Kanbay’dan ricamdır Allah Rızası için bir okulları denetleyin. Ancak bunu habersizce yapın. Gidin bir gözlemleyin. Erkek öğretmenlerin pantolonlarının boyu kısala kısala şort haline geldi, kulaklarında küpe, saçları uzun ve tokalı. Yanlış anlaşılmasın kimseyi dış görünüşüyle değerlendirmiyorum. Ama bu kadarı da el insaf. Bu öğretmenler bizim çocuklarımıza rol model oluyor. Ayrıca bu şekilde giyinen bir öğretmeni ne öğrenci nede veli dikkate almıyor. Çok şükür ki eski nesil öğretmenlerden hala direnen, eski düzeni sağlamak isteyen kaleler ve onları kendilerine örnek alan yeni nesil var. Yoksa halimiz yaman. Çocukların hayata bakış açısı çok değişiyor bu sayede. Çocuklar hayatı sadece kısa pantolondan, kulaktaki küpeten, sözde kibar olan acayip bir üsluptan ibaret sanıyorlar. Yıllar önce yolda yürürken dedem insanları kıyafetinden tanırdı. Şimdi ayırt etmek o kadar zor ki. Öğretmenle öğrenci bile karışıyor bazı okullarda. Kimse kusura bakmasın ama eski gerçekten güzeldi. Eskide düzen vardı, adap vardı, mesleğe saygı vardı. Şimdi bunları mumla arar olduk.