Geçtiğimiz günlerde otobüste bir anne, oğlu yaramazlık yaptığı için kendisine bağırdı.
Oğlu sessiz sessiz annesinin susmasını bekledikten sonra, “Anne beni rezil ettin” dedi. Ağlamaklıydı.
Annesi cevap verdi: “Sen zaten rezilsin.”
Annelerin çocukları ile olan iletişimine asla karışılmamalı. Ses etmedim ama içimden, “Ben böyle bir anne olmayacağım” dedim. Çocuğun tarafına da bakmadım, ‘kimse duymamış’ desin, kendine güvenini kaybetmesin diye… Haftalar geçti üzerinden, halen o anneye olan öfkem geçmedi.
***
Sıcak havalar geçiriyoruz. Herkes oldukça sinirli, herkes her zamanki acımasızlığından daha acımasız. Beyinler durmuş. Zaten son zamanlarda gazetelere atılan manşetler hep şiddet ve şiddetin sonuçları üzerine…
ŞİDDET…
Psikomanyak bir hayat üzerine kurulmuş düşüncelerle yaşayan insanlar tanıdınız mı hiç?
Benim kendi kendimi motive ettiğim bir cümlem vardır:
“Sana anlatabilirim ama senin yerine anlayamam.”
İşte bahsettiğim insanlar bunlar. Yukarıda bahsettiğimiz anne de bunlardan.
Her şeyi onlar bilir, mükemmel olan onlardır, kabahat hep karşıdadır, herkes onların dedikodusunu yapar, herkes onları çok güzel ve çok akıllı bulur vs… (!)
Şu sıralar sıcaklar bu tür insanları da etkisi altına almış. Yani şu sıralar bu mükemmeller (!) resmen kokuşmuş olarak dolaşıyorlar. Müpmükemmeller, güpgüzeller, apakıllılar…
Ben kendilerine ‘asimile beyinler’ diyorum.
Allah insanı temiz yaratır, kul ise kendini biçer ve karakter kazandırır. Kimi kul, kendine verilmiş olan bu muazzam yöneticiyi -beyni- güzel şeylerle doldurur, kimisi ise kötülüğe meyleder; yani beynini mükemmel sandığı, imrendiği kötülükle asimile eder.
***
Ben de şu sıralar sıcaklardan çok bunaldım, sabrım tükendi ve bu yazıyı yazdım.
Bizi bu hale asimile iklimler getirdi.
Sonumuz hayır olsun.