Söylenen anne baba olmak yerine, eşlik eden anne baba olun. Çocuğunuz tablet ve telefonla oynuyorsa, ne yaparız; “yeter artık bırak o telefonu, ders çalış, kitap oku, ne olacak bu çocuğun hali” diye söylenmeye başlarız. Bunları söyleyince çocuğumuzla çatışıyoruz. Onun bize karşı davranışları değişiyor. Ne yapalım? Sürekli söylenmek yerine, yanına oturun. Birlikte oynayın. Çocuğunuzla önce oyunun içinde dostluk kurun. Beraber oynayın, beraber kazanın ve beraber kaybedin, beraber gülüp eğlenin. Bakın bakalım ikili ilişkileriniz nasıl da düzelecek. Sonra oyunun dışında da dostluğunuzu devam ettirin. Bir süre sonra tablet veya telefonla oyunu bırakın. Sohbet edin, kek yapın, evi toplayın. Hayattan zevk alacağınız şeyler yapın. Parka gidin, alışveriş yapın. Bakın hayatınız nasıl da değişecek. Dünya nasıl güzel olacak. Diğer bir konu ise küsen anne baba olmak yerine, duygusal olarak sağlam anne baba olun. Çocuğunuz sizin istediğiniz bir şeyi yerine getirmiyorsa küsmek, kızmak, tavır almak yerine, duygularınıza gücünüz yetsin. Kapanmayın, çocuğunuzla yakınlığınızı devam ettirin.
Yaptığı yanlışı, daha sakin bir anda konuşun. Bakın birbirinizi kırmadan, üzmeden nasıl da güzel anlayacaksınız. Anlayarak konuşun. Sürekli düzelten anne baba olmak yerine hoşgörülü anne baba olun. Çocuğunuz okuldan geldiğinde çantasını ortaya atıyorsa, ders çalışırken ve yemek yerken sürekli oturup kalkıyorsa, akşam yatma saatini geciktirmek için uğraşıyorsa; her yanlışını düzeltmek yerine, sizi dinleyeceğini bildiğiniz sırada bir davranışını düzeltin. Diğerlerini hoşgörün. Anne baba olmak zor ama bir o kadar da zevkli, keyifli. Bu dünyaya mutlu çocuklar ve mutlu gençlik bırakalım. Çocuklar üzülmesin, çocuklar gülsün. Hayat onların tebessümü ile daha yaşanabilir olacak. Savaşların durması ve çocukların hep mutlu olması dileğiyle. Sevgiyle…