Kimine radyoda denk geliriz. Kimini severek takip ettiğimiz bir sanatçı seslendirir, öyle duyarız. Kimi bir yakınımıza merhem olur. Kimi herkesin diline dolanır.
Bazıları vardır herkesten dinlenir. Kimi vardır başkasından dinlenmez…
Aşkın, acının, ayrılığın, kavuşmanın, hüznün, sevincin , duanın, bedduanın, ölümün, doğumun… hayatımızın her anında var şarkılar.
Eskittiklerimiz de var eskimeyenler de…
Unuttuklarımız da var ölmeyenler de…
Bazen bir bozkırdan doğan türküler güneş gibi aydınlatır günümüzü. Bazen ne aşkmış be dedirtir şarkılar var ya ah o şarkılar.
Yaşadıklarımızı da anlatırlar, şahit olduklarımızı da…
Bazen tek ses verir koca bir orkestra, bazen çok ses duyarız tek enstrümandan…
Çaldığımızda olur söz istemeden, güftenin yettiği de olur…
‘’Kimseye etmem şikayet, ağlarım ben halime’’ der çocuk gelin. Biz dinler kendi halimize yanarız.
‘’Yine bu yıl ada sensiz içime hiç sinmedi’’ diye arkadaşa yakılan ağıtı sevgiliye söyleriz usul usul.
‘’Gecenin matemini aşkına örtüp saran’’ bestekarın babasına olan özlemini anlayamayız bir türlü.
‘’Ben gamlı hazan sense bahar’’ deyip reddedilen bir aşkı yaşamadan ölürüz belki.
Belki de bir babanın evladına kondurduğu veda busesini n acısını sevgilinin yaşamasını bekleriz.
Bu şarkıları dinlerken bile bencilliğimiz çıkar ortaya ve bunun bile farkında olmayız. Sonra utanmadan ‘’ah bu şarkıların gözü kör olsun’’ diye bitiririz faslımızı!
Aklınızdan soru işaretleri eksik olmasın…