ACABA BİR SIKINTISI MI VAR?
Üçüncü kişilere sorulan meşhur sorudur:
“Acaba bir sıkıntısı mı var?”
Sağlam bir dedikodu malzemesidir. Değerlendirme şekline göre müthiş bir ahkâm kesme aparatı olarak da kullanılabilir!
Direkt muhatabına sorulan “Bir sıkıntın mı var?”, “Sana nasıl yardımcı olabilirim?” sorularına hiç mi hiç benzemez. Bu soruların ruhunda samimiyet vardır…
Bir insanı karşına alıp “Bir sıkıntın mı var?” diyebilmek mangal gibi yürek ister. Ancak konuyu mangalla açıklamak istediğiniz fark edildiğinde mangalda kül bırakmayanlarla karşılaşırsınız.
Benim için eğlenceli kısım buradan itibaren başlar.
Abiler kardeşler, ablalar bacılar, halalar teyzeler, amcalar dayılar… Aman Allah! Bir sürü suni bağ kurulur.
Sen yanarken ateşte, ateşe tükürmeyenler, yangın sönünce hortumla poz verirler.
Hortumu da görünce insanın ister istemez kıvırıp müştemilata koyası geliyor.
Sonra yanlış anlaşılıyoruz!
…
Geçtiğimiz hafta kullandığım doğru bir Arapça ifade yüzünden birazcık eleştiriye maruz kaldım. Ama bu karşılıklı iletişim kurabildiğim eleştiri kültürü olan insanların varlığı çok kıymetli benim için. Onlara teşekkür ediyorum.
Uzun zamandır aklımda olan ancak konunun uzmanı olmadığım için kaleme almadığım birkaç uyarda bulunmak isterim.
Türk toplumunun kanayan yarası “ElhamduRillah” tır. Çok kullanılır. Fatiha’da da geçer. Doğru olanı “ElhamduLillah” tır. “Övgü Allah’a mahsustur” demektir. Çok az kişi böyle telaffuz eder. Daha kötüsü arkasında namaz kıldığımız imamlardan bile “ElhamduRillah” duymuşluğum var. Anlayacağınız halimiz içler acısı.
“HasbİNallah”, doğrusu ‘”HasbiYallah”tır. Allah bana yeter demektir. Allah bize yeter anlamında çoğul ifade şekli ise “HasbUNallah”tır. Yani tekilinde de çoğulunda da “HasbİNallah” yoktur.
“Tövbe” edilmez aslında “Tevbe” edilir. Ama üstünde çok durmaya gerek yok. Tevbemizi de tövbemizi de ya günah işleyemez duruma gelince ediyoruz ya da nasıl olsa bir daha ederiz deyip bozuyoruz.
Aklınızdan soru işaretleri eksik olmasın…