Bugün 6 Şubat.
Takvim yaprakları üç kez koptu ama bu şehirde zaman hâlâ o sabaha takılı kaldı.
Malatya’da gün yine soğuk. Sabah yine erken.
Ama bu sabahın farkı şu: Artık kimse “geçti” diyemiyor.
Üç yıl önce bu şehir sadece binalarını değil;
alışkanlıklarını, seslerini, sokaklarını ve güven duygusunu kaybetti.
O günden sonra Malatya’da hiçbir sabah eskisi gibi başlamadı.
Bir zamanlar “ev” dediğimiz yerler şimdi arsa,
“mahalle” dediğimiz yerler harita üzerinde bir boşluk.
Çarşıda eksik adımlar var,
sokaklarda yarım kalmış sesler.
Depremden sonra çok şey söylendi.
Planlar açıklandı, tarihler verildi, sözler büyüdü.
Ama Malatya hâlâ bekliyor.
Sadece konutları değil, normalleşmeyi bekliyor.
Bugün hâlâ konteyner kapıları sabah erken açılıyor.
Bugün hâlâ bazı çocuklar okul yolunu ezberleyemedi.
Bugün hâlâ “yarın” kelimesi bu şehirde temkinli kullanılıyor.
6 Şubat bize sadece bir felaketi değil,
hazırlıksızlığın bedelini de hatırlattı.
Sadece toprağın değil, ihmallerin de yıktığını gördük.
Üç yıl geçti.
Ama bu şehirde yas bitmedi, sadece sessizleşti.
Bugün anma günü.
Ama aynı zamanda bir yüzleşme günü.
Ne yaptık, ne yapmadık, neyi erteledik?
Malatya unutmaz.
Unutursa tekrar yaşar.
Bugün bir dakikalık saygı duruşu değil sadece;
bugün aynı hatalarda ısrar etmeme sözü verme günüdür.
Çünkü bu şehir bir daha
aynı sabaha uyanmamalı.